κατάλογος
βιβλιοθήκης

Ο τουρκικός στρατός : Ένα πολιτικό κόμμα, μια κοινωνική τάξη / επιμέλεια Insel Ahmet, Bayramoglu Ali ; μετάφραση Ανδριανοπούλου Κωνσταντίνα, Λογοθέτη Αμαρυλλίς, Μορώνη Ιλεάνα

Contributor(s): Insel, Ahmet [Editor] | Bayramoglu, Ali [Editor] | Ανδριανοπούλου, Κωνσταντίνα [Translator] | Λογοθέτη, Αμαρυλλίς [Translator] | Μορώνη, Ιλεάνα [Translator]Material type: TextTextLanguage: Greek, Modern (1453- ) Original language: Turkish Publication details: Αθήνα Βιβλιόραμα 2008 Edition: 1η έκδDescription: 382 σ. 24χ17 εκISBN: 9608087694 (ISBN 10); 9789608087699 (ISBN 13)Subject(s): Πολιτική -- Τουρκία | Στρατός -- Λόγοι, δοκίμια, διαλέξειςOther classification: 3137 Summary: "Το κύριο καθήκον εκείνου που ορίζεται αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων δεν είναι μόνο να μελετά τη στρατιωτική κατάσταση, αλλά παράλληλα να παράγει σκέψη". Η αξιωματική αυτή φράση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, βγαλμένη από απόρρητα πρακτικά συνεδριάσεων της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης του 1921, συμπυκνώνει τη φιλοσοφία μιας πραγματικότητας που ισχύει από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα: οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι ένας θεσμός που οφείλει να ασχολείται όχι μόνο με τις στρατιωτικές υποθέσεις, αλλά και με την εσωτερική και εξωτερική πολιτική και να βρίσκεται εντός του πεδίου λήψης των πολιτικών αποφάσεων. Το ενδιαφέρον σε αυτόν τον συλλογικό τόμο, με τις δεκατρείς μελέτες τούρκων στοχαστών που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό, είναι ότι οι συγγραφείς δεν αναλώνονται απλώς στην ανάλυση της δομής και του ρόλου του τουρκικού στρατού. Τον προσεγγίζουν ως πρόβλημα. Με απλά λόγια, όπως σημειώνουν οι επιμελητές του τόμου Αχμέτ Ινσέλ και Αλί Μπαϊράμογλου, ο τουρκικός στρατός "είναι ένας θεσμός ο οποίος μιλάει πολύ σε σχέση με τους στρατούς άλλων χωρών, αλλά ταυτόχρονα ενοχλείται όταν μιλούν γι' αυτόν. Στις δημοκρατίες απαιτείται από τον στρατό να μην τοποθετείται για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Στην αυταρχική δημοκρατία της Τουρκίας, όμως, αυτό που πραγματικά απαιτείται είναι να μην εκφράζεται η κοινωνία για τον στρατό, και αν κάνει, να εκφράζεται μόνον επαινετικά." Τι οδήγησε, όμως στην κηδεμόνευση της κοινωνίας και του κράτους από τον στρατό; Πώς μετατράπηκαν οι περίφημοι Τούρκοι "πασάδες" σε αυτόνομη κοινωνική ομάδα; Όπως απαντούν οι συγγραφείς, αυτό που κινεί τον στρατό, ο οποίος τρέφεται καλλιεργώντας κουλτούρα φόβου, είναι η ιδεολογία εθνικής ασφάλειας και όχι ο "ατατουρκισμός".
List(s) this item appears in: Βιβλιοθήκη Άγγελου Ελεφάντη
Tags from this library: No tags from this library for this title. Log in to add tags.
Star ratings
    Average rating: 0.0 (0 votes)
Holdings
Item type Current library Call number Copy number Status Date due Barcode
Books Books Βιβλιοθήκη ΑΣΚΙ
Βιβλιοστάσιο Κουμουνδούρου
Α15/5 (Browse shelf) 3137-1 Δεν δανείζεται vzs8XZJlO3

Επιμέλεια ελληνικής έκδοσης: Σία Αναγνωστοπούλου, Στρατής Μπουρνάζος.

"Το κύριο καθήκον εκείνου που ορίζεται αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων δεν είναι μόνο να μελετά τη στρατιωτική κατάσταση, αλλά παράλληλα να παράγει σκέψη". Η αξιωματική αυτή φράση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, βγαλμένη από απόρρητα πρακτικά συνεδριάσεων της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης του 1921, συμπυκνώνει τη φιλοσοφία μιας πραγματικότητας που ισχύει από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα: οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι ένας θεσμός που οφείλει να ασχολείται όχι μόνο με τις στρατιωτικές υποθέσεις, αλλά και με την εσωτερική και εξωτερική πολιτική και να βρίσκεται εντός του πεδίου λήψης των πολιτικών αποφάσεων. Το ενδιαφέρον σε αυτόν τον συλλογικό τόμο, με τις δεκατρείς μελέτες τούρκων στοχαστών που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό, είναι ότι οι συγγραφείς δεν αναλώνονται απλώς στην ανάλυση της δομής και του ρόλου του τουρκικού στρατού. Τον προσεγγίζουν ως πρόβλημα. Με απλά λόγια, όπως σημειώνουν οι επιμελητές του τόμου Αχμέτ Ινσέλ και Αλί Μπαϊράμογλου, ο τουρκικός στρατός "είναι ένας θεσμός ο οποίος μιλάει πολύ σε σχέση με τους στρατούς άλλων χωρών, αλλά ταυτόχρονα ενοχλείται όταν μιλούν γι' αυτόν. Στις δημοκρατίες απαιτείται από τον στρατό να μην τοποθετείται για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Στην αυταρχική δημοκρατία της Τουρκίας, όμως, αυτό που πραγματικά απαιτείται είναι να μην εκφράζεται η κοινωνία για τον στρατό, και αν κάνει, να εκφράζεται μόνον επαινετικά." Τι οδήγησε, όμως στην κηδεμόνευση της κοινωνίας και του κράτους από τον στρατό; Πώς μετατράπηκαν οι περίφημοι Τούρκοι "πασάδες" σε αυτόνομη κοινωνική ομάδα; Όπως απαντούν οι συγγραφείς, αυτό που κινεί τον στρατό, ο οποίος τρέφεται καλλιεργώντας κουλτούρα φόβου, είναι η ιδεολογία εθνικής ασφάλειας και όχι ο "ατατουρκισμός".

Δωρεά Χάγκεν Φλάισερ + Βιβλιοθήκη Αγγ. Ελεφάντη

There are no comments on this title.

to post a comment.

Koha by